ارتفاع ساختمان ها، تراکم استقرار و ارتباط آنها با فضاهای باز جایگاه مهمی در توسعه شهرها دارد. رویکرد معماری افقی ممکن است ترجیح داده شود، به ویژه در سکونتگاه هایی که ساخت و ساز کم ارتفاع برجسته است. بنابراین، معماری افقی چیست؟ این رویکرد که امروزه با توجه به نیازها و مدل های مختلف شهرنشینی ترجیح داده می شود، جایگاه مهمی در برنامه ریزی فضاهای زندگی دارد.
معماری افقی چیست؟
معماری افقی یک رویکرد ساخت و ساز است که در آن ساختمان ها به جای اینکه چند طبقه و مرتفع باشند در یک منطقه وسیع با طبقات کمتر پخش می شوند. در این مدل، فضاهای باز، فضاهای سبز، راه ها و مناطق زندگی اجتماعی اطراف ساختمان ها از جمله بخش های مهم طرح سکونت هستند. نمونههایی از معماری افقی شامل انواع ساختمانها مانند خانههای مستقل، ویلا، ساختمانهای آپارتمانی کممرتبه و پروژههای مسکونی کم تراکم است. این رویکرد که از نظر کاربری اراضی و تراکم جمعیت با معماری عمودی متفاوت است، به ویژه در مناطقی با مناطق مسکونی بزرگ قابل اعمال است.
ویژگی های معماری افقی چیست؟
شکل ساخت و ساز در معماری افقی با ویژگی های مختلفی از ارتفاع ساختمان ها تا تراکم استقرار شکل می گیرد. ویژگی های اساسی معماری افقی را می توان به شرح زیر فهرست کرد:
خانه های معماری افقی معمولاً به صورت کم ارتفاع برنامه ریزی می شوند.
به جای اینکه به صورت عمودی بالا بروند، ساختمان ها در یک منطقه بزرگتر پخش می شوند.
تراکم ساختمان و جمعیت به طور کلی در مقایسه با سکونتگاه های مرتفع کمتر است.
فضاهای سبز و فضاهای باز می توانند فضای بیشتری را در چیدمان اشغال کنند.
انواع ساختمان ها مانند خانه های مستقل، ویلاها و آپارتمان های کم ارتفاع رایج هستند.
ساختمان ها و مناطق اجتماعی اطراف، جاده ها و سایر مناطق کاربری را می توان با هم برنامه ریزی کرد.
از آنجایی که سکونتگاه در یک منطقه وسیع گسترش یافته است، ممکن است به استفاده بیشتری از زمین نیاز باشد.
این ویژگیها معماری افقی را قادر میسازد تا یک مدل استقرار با تراکم ساختمان کمتر ایجاد کند و در یک منطقه بزرگتر پخش شود. با این حال، کاربرد این شکل از ساخت و ساز ممکن است بسته به شرایط زمین، تراکم جمعیت، طرح های منطقه بندی و ویژگی های توسعه منطقه متفاوت باشد.
چرا معماری افقی ترجیح داده می شود؟
معماری افقی را می توان ترجیح داد زیرا تراکم ساختمانی کمتری ایجاد می کند و اجازه می دهد فضاهای زندگی در یک منطقه وسیع گسترش یابد. در این رویکرد که ساختمانهای کممرتبه غالب هستند، میتوان فضای بیشتری را برای فضای سبز، باغها، مناطق اجتماعی و مناطق مشترک اختصاص داد. توانایی ساختمان ها در برقراری ارتباط قوی تر با محیط و فضاهای باز از جمله دلایل ترجیح معماری افقی است.
با این حال، تراکم جمعیت منطقه، ساختار زمین، امکانات حمل و نقل و شرایط منطقه بندی ممکن است در انتخاب معماری افقی تعیین کننده باشد. برنامه ریزی مناطق مسکونی با تراکم کمتر، به ویژه در مناطق با زمین کافی، می تواند ساخت و ساز افقی را به گزینه ای مناسب تبدیل کند.
مزایا و معایب معماری افقی چیست؟
در حالی که معماری افقی از نظر تراکم ساختمان، کاربری فضای باز و چیدمان سکونتگاه مزایای مختلفی دارد، ممکن است از نظر کاربری زمین و گسترش شهری نیز دارای معایبی باشد.
مزایای معماری افقی به طور کلی به شرح زیر است:
به لطف ساخت و ساز کم ارتفاع، می توان تراکم ساختمان کمتری ایجاد کرد.
فضای بیشتری را می توان به مناطق سبز، باغ ها و مناطق کاربری باز اختصاص داد.
رابطه اقامتگاه ها با نور طبیعی و فضاهای باز را می توان تقویت کرد.
این امکان توسعه گزینه های مسکن مستقل یا کم ارتفاع را فراهم می کند.
می تواند برنامه ریزی ساختمان ها و مناطق اجتماعی را در یک منطقه بزرگتر امکان پذیر کند.
می تواند از ایجاد مناطق مسکونی ساکت تر و با تراکم کمتر پشتیبانی کند.
علاوه بر این مزایا، گسترش سکونتگاه ها در یک منطقه وسیع ممکن است برخی مشکلات برنامه ریزی و زیرساختی را به خصوص در مناطق پرجمعیت ایجاد کند. می توان معایب معماری افقی را به شرح زیر برشمرد:
ممکن است در مقایسه با ساخت و ساز عمودی نیاز به استفاده بیشتری از زمین داشته باشد.
ممکن است باعث گسترش شهرها به سمت مناطق اطراف شود.
توسعه شهرکها ممکن است نیاز به زیرساختها و خدمات شهری برای ارائه به منطقه بزرگتری داشته باشد.
افزایش فاصله بین سکونتگاه ها ممکن است نیاز به حمل و نقل را افزایش دهد.
ممکن است اجرای آن در مناطقی که عرضه زمین محدود است دشوار باشد.
ممکن است برای رفع نیازهای مسکن در شهرهای پرجمعیت کافی نباشد.
خانه های معماری افقی چگونه هستند؟
خانههای معماری افقی معمولاً خانههای کممرتبه با طرحبندی ساختمانی هستند که در یک منطقه بزرگ پخش شدهاند. در این خانه ها می توان فضای بیشتری را به بخش هایی مانند باغ، تراس، حیاط و فضای باز مشترک اختصاص داد. علاوه بر خانه ها و ویلاهای مجزا، آپارتمان های کم ارتفاع و پروژه های سایت را نیز می توان با رویکرد معماری افقی برنامه ریزی کرد.
طراحی خانه های معماری افقی ممکن است بسته به ساختار زمین منطقه، شرایط آب و هوایی، نقشه منطقه بندی و کاربری مورد نظر پروژه متفاوت باشد. به همین دلیل، معماری افقی نوع خاصی از مسکن را در بر نمی گیرد، بلکه رویکردی گسترده تر است که بیانگر استقرار و توسعه ساختمان ها در زمین است.
تفاوت بین معماری افقی و معماری عمودی چیست؟
تفاوت اصلی بین معماری افقی و معماری عمودی این است که ساختمان ها چگونه روی زمین قرار گرفته اند و ساخت و ساز در کدام جهت توسعه می یابد. تفاوت های اصلی بین این دو رویکرد ساختاری را می توان به شرح زیر فهرست کرد:
ارتفاع ساختمان: در حالی که ساختمان های کم ارتفاع در معماری افقی برجسته هستند، ساختمان های چند طبقه و بلند در معماری عمودی ترجیح داده می شوند.
کاربری زمین: در حالی که معماری افقی نیاز به کاربری بزرگتری دارد، معماری عمودی میتواند منطقه کاربری بیشتری را در یک منطقه محدودتر ایجاد کند.
تراکم ساختمان: در حالی که تراکم ساختمان به طور کلی در معماری افقی کمتر است، تراکم بالاتری را می توان در یک منطقه خاص در معماری عمودی به دست آورد.
استفاده از فضای باز: در معماری افقی می توان فضای بیشتری را به باغ ها، حیاط ها و سایر فضاهای باز اختصاص داد. در معماری عمودی، اندازه و کاربری فضاهای باز با توجه به برنامه ریزی پروژه متفاوت است.
انواع مسکن: خانه های مجزا، ویلایی و آپارتمان های کم ارتفاع بیشتر در معماری افقی رایج است، در حالی که آپارتمان های چند طبقه و پروژه های مسکونی بلندمرتبه در معماری عمودی رایج است.
نیاز به زیرساخت: در سکونتگاه های افقی، خدمات زیربنایی باید به یک منطقه بزرگتر ارائه شود، در حالی که در سکونتگاه های عمودی، می توان خدمات را در یک منطقه متراکم تر برنامه ریزی کرد.
حمل و نقل: در معماری افقی، فاصله بین مناطق مسکونی می تواند فواصل حمل و نقل را افزایش دهد. در معماری عمودی، مسکن و مناطق کاربری مختلف را می توان در یک منطقه محدودتر متمرکز کرد.
مناسب بودن هر دو رویکرد معماری؛ ممکن است بسته به تراکم جمعیت، ساختار زمین، شرایط منطقه بندی و اهداف برنامه ریزی شهری متفاوت باشد.
معماری افقی چگونه بر برنامه ریزی شهری تأثیر می گذارد؟
معماری افقی می تواند باعث گسترش شهرها در مناطق بزرگتر شود و مناطق مسکونی کم تراکم ایجاد کند. برنامه ریزی مناطق سبز، امکانات اجتماعی، جاده ها و فضاهای عمومی به صورت متعادل همراه با اقامتگاه ها مهم است. پراکندگی سکونتگاه در یک منطقه وسیع همچنین باعث گسترش منطقه تحت پوشش شبکه های حمل و نقل و خدمات زیرساختی می شود. شهرداری ها باید فواصل بین مناطق مسکونی را هنگام برنامه ریزی خدمات جاده، آب، فاضلاب و حمل و نقل عمومی در نظر بگیرند. هنگام ارزیابی تأثیر معماری افقی بر برنامه ریزی شهر، کاربری زمین، تراکم جمعیت، امکانات حمل و نقل، نیازهای زیرساختی و جهتی که شهر در آینده در آن توسعه خواهد یافت با هم در نظر گرفته می شود.
معماری افقی چگونه بر ارزش املاک و مستغلات تأثیر می گذارد؟
اگرچه معماری افقی عاملی نیست که به تنهایی ارزش املاک را تعیین کند، اما می تواند از طریق ویژگی های خانه و کیفیت محیطی که در آن واقع شده است، بر ارزش آن تأثیر بگذارد. کممرتبهسازی، کاربری باغ و فضای باز، تراکم ساختمان، امکانات اجتماعی و محوطهسازی از جمله عواملی هستند که بر ارزش املاک تأثیر میگذارند. با این حال، ارزش املاک و مستغلات با ویژگی های معماری مشابه ممکن است بسته به موقعیت آنها به طور قابل توجهی متفاوت باشد. به همین دلیل هنگام ارزیابی یک ملک می توان با انجام تحلیل مکان یابی امکانات حمل و نقل، زیرساخت ها، امکانات اجتماعی منطقه، قیمت املاک در اطراف و پتانسیل توسعه منطقه را تحلیل کرد.
